Jumper (2008)

Film koszmarny. Zaczynając go oglądać nie przymierzałem się do żadnej intelektualnej rozrywki. Ot taki film na niedzielne popołudnie. Liczyłem jedynie na dawkę emocji, jednak nawet moje najszczersze chęci nie pozwoliły mi oglądać tego filmu bez wzburzenia. Fabuła niesamowicie infantylna i przewidywalna. Dialogi drętwe, niemożliwie rozdmuchany wątek miłosny. Zwroty akcji obrażają inteligencję widza.
Coś o samej fabule: Nieśmiały chłopak o urodzie rodem z High School Musical odkrywa w sobie przez przypadek dar teleportacji. Rabuje banki i podróżuje po całym świecie ciesząc się życiem. Wszystko byłoby ok, gdyby nagle nie zakochał się w przeuroczej dziewczynie, której nie widział od lat. Nieoczekiwanie na drodze ich wspólnego szczęścia staje potężna, prastara organizacja, zwalczająca tzw. Jumperów. Dlaczego? Bo to nie pasuje Bogu. To przecież oczywiste. Skoro mamy już niecnych przeciwników czas, by pojawił się główny czarny charakter. Opanowany fanatyzmem żołnierz nienawidzący głównego bohatera- wprost nie do uwierzenia. W jego rolę wcielił się Samuel L. Jackson czyli specjalista od grania motherfuckerów. Mimo jego widocznych starań nawet to nie pomogło. Po jakimś czasie główny bohater zostaje złapany, lecz ratuje go nie kto inny lecz jego matka, która niespodziewanie również jest Jumperem. Żeby tego było mało to włąśnie ona stoi na czele organizacji walczącej z głównym bohaterem. Historyjka kończy się happy endem, młodzi się kochają, szwarzcharakter przegrywa, wschodzące słońce wskazuje nową nadzieję itd.
Generalnie przez cały czas trwania filmu następują zjawiska, które można spokojnie przewidzieć kilka minut wcześniej. Postacie są niewyraźne i jakby robione na siłę. Oto kolejna masówka made in Hollywood pozostawiająca po sobie niesmak lub w najlepszym wypadku brak odczuć i wyrzucenie z pamięci. Krótko mówiąc, zasiadając przed tym filmem nie liczyłem na wiele, lecz i tak się zawiodłem.
Moja ocena -3/10